Kaldır ellerini diyorsa hayat arkanı dönsen neye yarar, sırtından vurulmak bence teslim olmaktan daha acı

Bazen sadece teslim olmayı öğrenmek gerekir. Hayata teslim olmayı. Sen bağırsan da duymayan hayata bırakmak lazım kendini. Ne çıkar ki bundan.. Kaldır ellerini diyorsa hayat sana silahı doğrultana arkanı dönsen neye yarar. Sırtından vurulmak bence teslim olmaktan daha acı.

Zaten konuşarak ikna edemezken kimseyi hayat mı sana inanacak. Bence bağıra bağıra değil susarak delirtmek lazım ikna edemediklerimizi…

Dedim ya bazen teslim etmek lazım ruhu bedenin acısını hissetmeden…

“Bırakmıyorlar İyi olamıyorum” diyor Dostoyevski doğru söylüyor bence. Dostlar biriktirebiliyorsun sadece bu hayatta en kıymetli. Bende kendime iyi dostlar edindim, sadece insanlardan değil kitaplardan da. Bazen insanların seni anlaması kitapların anlamasından zor oluyor. Ha tam işte bunu anlatmak istiyorum dediğim satırları seviyorum. Hafızamın sildiği anıları hatırlamaktan hoşlanıyorum. Dönüp dönüp kitaplığıma bakıyorum, ne çok satır biriktirmişim geçmişten kalan…

Bazen herşeyi unutup sıkı sıkıya sarılmak istiyorum ağaçlara. Dimdik ayakta durup hala nefes alan büyük çınarlara. Gökyüzüne dönükse yüzün bembeyaz bulutlara karşı diyorsun ki hayat bu; bazen önünü görmeden arkanı kollaman lazım.. Hayalleri güzel olan, bakışlarını babasından gözlerini annesinden alan minik çınarın gözünden hayatı görmek ve onun her gülüşünde “aman sende neymişsin be hayat.. ben senden mi isteyeceğim huzuru, mutluluğu” diyebiliyorum. Bakmayı bilene gece güzel, görmek istemeyene karanlık..

Dedim ya bazen teslim etmek lazım ruhu, huzur kendiliğinden zaten gelecektir. Huzur bakan gözdedir; bakmayı ve anlamayı bilene tabi..